Grudniowa zawierucha (część 2/3)

Część druga.
Opowiadanie nadal nie jest skończone, ale jestem na dobrej drodze. Teraz zostało już samo przyjemne ;)

Mixon, nie wiem, czy dotarł do Ciebie mój komentarz pod Twoim jednopartem. Nie bardzo łapię tumblr i nie wiem, gdzie on się wysłał :D

*    *    *

Poranek wstał ponury i zimny. Z nieba nadal sypał drobny śnieg, sprawiając, że Londyn wyglądał jak patchwork z białych i szarych plam.

Teraz, w południe, Harry Styles siedział w swoim salonie, patrzył w okno i pił kolejną tego dnia herbatę malinową. Był sam. Niall wyszedł rano, by się spakować, bo o trzynastej miał samolot do Irlandii. Życzył jeszcze Harry’emu wesołych świąt, ale brzmiało to jak ponury żart, zresztą Horan miał dość niewyraźną minę, gdy mówił te słowa.

Harry’ego w ogóle nie czuł, że nadchodzą święta. W najmniejszym stopniu nie cieszyły świąteczne dekoracje, choinka, prezenty, które kupił dla całej rodziny. Nic go nie cieszyło. Najchętniej by się wczołgał pod kołdrę i przespał całe Boże Narodzenie. Mógłby przespać nawet resztę życia. Czuł, jakby miał w sobie wielką, czarną dziurę, bezkresną pustkę, w której niknie wszelka energia, radość i siła. Stan ten pogłębił się jeszcze, gdy, zebrawszy się w sobie, wysłał do Louisa smsa z pytaniem „Gdzie jesteś?” i otrzymał odpowiedź „Tam, gdzie miałem być. W domu. Wesołych świąt”. Cisnął telefonem o podłogę, czując, jak w piersiach zbiera mu się wielka, dławiąca gula. Kolejny szloch wstrząsnął jego ciałem.

Boże, czym sobie na to zasłużył?! Gdyby wiedział do czego doprowadzi ta beznadziejna impreza Maxa, w życiu by na nią nie poszedł. Spędziłby ten wieczór z Louisem, sam na sam. Co go podkusiło, do cholery?! Z drugiej strony, w głowie kołatała mu się myśl, że Louis też nie jest zupełnie bez winy, bo niepotrzebnie od razu urządził mu awanturę, zamiast spróbować porozmawiać. I te słowa, które wykrzykiwał, te oskarżenia, tak cholernie raniące… Harry nie wiedział, czy kiedykolwiek zdoła wymazać je z pamięci. To powstrzymywało go od dzwonienia do Louisa raz za razem i błagania o wybaczenie. Dlaczego zawsze to on miał pierwszy wyciągać rękę na zgodę, co? Dlaczego musiał za każdym razem uginać się pod uporem i zaciętością swojego chłopaka? Louis nie był niewinnym aniołem.

Harry nie odpisał na smsa. Nie był w stanie wysłać tych dwóch słów: wesołych świąt.

*

Dwudziestego czwartego grudnia rano Harry spakował do bagażnika prezenty dla mamy, ojczyma, siostry i małej Lux, zamknął dom na cztery spusty i wyruszył w drogę do Holmes Chapel. Czuł się koszmarnie po kolejnej niemal bezsennej nocy, podczas której przewracał się z boku na bok w łóżku – o wiele za dużym i o wiele zbyt pustym. Louis nie dał znaku życia; Harry wiedział, że zaciął się w sobie na dobre. Ale młodszy chłopak też nie zamierzał wykonać gestu pojednania jako pierwszy. Rany były jeszcze zbyt świeże.

Mimo wszystko było mu źle i smutno. Nie dość, że była wigilia, to jeszcze urodziny Louisa. Kończył dwadzieścia dwa lata, a Harry nie umiał zdobyć się na wysłanie mu choćby standardowych życzeń. Odkładał ten moment z godziny na godzinę, tak naprawdę nie wiedząc, w jaki sposób ma to zrobić.

Jedząc w samotności śniadanie, zerknął na twittera. Okolice świąt Bożego Narodzenia i urodzin Louisa były zwykle ucztą dla wszystkich Larry shippers. Część wyglądała, niczym pierwszej gwiazdki, słodkich tweetów czy zdjęć, a inne przekonywały, że nic takiego nie musi mieć miejsca, bo na pewno ich idole spędzają ten czas razem i nie muszą składać sobie życzeń przez internet. Harry uśmiechnął się ironicznie. Mój Boże, jakie one były słodko naiwne! Ciekawe, co by się stało, gdyby zatweetował na przykład „Grinch, świąt nie będzie. Mój chłopak nazwał mnie zdzirą, która pieprzy się z @grimmers i pojechał do domu. Sorry, LS”? Chyba pół świata, na czele z managementem, dostałoby zawału. To dopiero byłby prezent pod choinkę!

Ponure żarty trzymały się Harry’ego tego przedpołudnia. Zawsze to lepsze niż łzy rozpaczy, prawda? Ale tak naprawdę jedno przeplatało się w nim z drugim, uzupełniane przeraźliwym psychicznym zmęczeniem, a czasem złością na Louisa, że ten jest tak cholernie uparty. Harry niemal nie mógł uwierzyć, że jest wigilia. Że w większości domów lśni ubrana choinka, kobiety przygotowują pudding, a dzieci wieszają na kominku skarpety na prezenty. Wydawało mu się to kompletną abstrakcją.

Harry wyjeżdżał właśnie na autostradę M40, prowadzącą na północ w kierunku Holmes Chapel, gdy zadzwonił jego telefon. Chłopak zerknął na wyświetlacz. Niall.

- Słucham.

- No cześć, stary. Jak tam? Trzymasz się jakoś?

- Jak pijany płotu. – Harry akurat był na etapie sarkazmu. – Nie dzwoniłeś wczoraj.

- Wiem, sorry. Miałem dzwonić, ale jak tylko przyjechałem, dopadła mnie rodzina, a wieczorem starzy kumple wyciągnęli do baru. A potem już nie byłem zdatny do rozmowy, he he.

- Miło wiedzieć, że nie tylko ja w tym zespole chleję.

- Oj, daj spokój. Jedziesz już do domu?

- Akurat wyjechałem z Londynu, a co?

- Nie, nic wielkiego. Wchodziłeś może na insta?

- Tylko na twittera rano. Pełno podekscytowanych Larry shippers, które niestety obejdą się smakiem w tym roku. A co na tym instagramie? Błagam, nie załamuj mnie jeszcze bardziej.

- No wiesz, są urodziny Lou – Niall najwyraźniej starał się być delikatny w przekazywaniu wiadomości – więc mała ustawka z „dziewczyną” musi być, nie?

Harry drgnął. Kurwa, o tym detalu zapomniał! Przez całą awanturę z Louisem wyleciało mu z głowy, że pewnie management zadba o pokazanie światu, jak to perfekcyjna Eleanor Calder spędza ze swoim „chłopakiem” jego urodziny. Jakieś cukierkowe fotki nad tortem i te sprawy. Zresztą chyba nawet wspominano o czymś podobnym na ostatnim przedświątecznym spotkaniu z PR-owcami, ale na Harry’ego ten temat działał jak płachta na byka, więc demonstracyjnie milczał z zaciśniętymi ustami.  

- Hazz, jesteś tam?

- Jestem, jestem – mruknął Harry. – Dużo tych zdjęć?

- Trzy. Pewnie zrobili je wczoraj albo dzisiaj rano, nie ryzykowali photoshopa tym razem. Nie przejmuj się tym, chciałem ci tylko powiedzieć, żebyś nie był zaskoczony.

- Niall, serio, jakieś głupie ustawiane fotki są ostatnim, czym się teraz przejmuję, wierz mi. Okej, kończę, muszę uważać na drogę, bo jest straszny ruch.

- Spoko, szerokiej drogi, jedź bezpiecznie. I… wesołych świąt mimo wszystko.

Harry powstrzymał się od ironicznego komentarza. Wiedział, że Niall chce dobrze i dla niego cała ta sytuacja też jest przygnębiająca. Wszak jego nazwisko figurowało na samym szczycie dłuuuugiej listy Larry shippers.

- Dzięki, tobie też. Pozdrów rodzinę.

- Ty również. Cześć.

- Pa.

Harry zastanawiał się, w jaki sposób powiedzieć mamie i siostrze, że poważnie pokłócił się z Louisem. Nie da rady ukryć tego faktu, nie ma szans; na pewno wszystko szybko wyczytają z jego twarzy. Harry był kiepski w kłamstwach i grze pozorów. Nie na darmo to Louis od dwóch lat udawał przez całym światem, że ma dziewczynę.

Dziewczynę, która, chociaż fałszywa, spędza z nim jego urodziny, odezwał się wredny głosik z głowie Stylesa.

Cholera jasna, powinien teraz siedzieć ze swoim chłopakiem przy kominku, karmić go obleśnie słodkim tortem i patrzeć wraz z nim na śnieg leniwie sypiący za oknem, a nie jechać samotnie zimną autostradą. Powinni spędzić cały dzień razem, uśmiechnięci i szczęśliwi, a wieczorem zjeść uroczystą urodzinową kolację i kochać się niespiesznie z blasku świec.

Wizje tego, jak mogłoby być, gdyby nie ta nieszczęsna awantura, nie chciały opuścić umysłu Harry’ego i chłopak poczuł się jeszcze bardziej nieszczęśliwy niż wcześniej.   

*

Po minięciu Birmingham, Harry zatrzymał się na stacji benzynowej, by zatankować. Tuż przy budynku stacji znajdował się bar i Styles uznał, że w sumie nie miałby nic przeciwko kawie i lekkiej przekąsce. Nie spieszyło mu się do domu.

Nie obeszło się bez zdjęć, gdyż rozpoznały go dwie dziewczyny, chyba siostry. Harry przywdział na twarz swój firmowy uśmiech i rozpoczęła się sesja zdjęciowa z dystrybutorem benzyny w tle. Potem wokalista życzył jeszcze fankom i ich rodzicom wesołych świąt i cała familia odjechała, a on skierował się ku drzwiom baru. Był pewien, że zanim przekroczy próg, zdjęcia wylądują już na instagramie.

Jak na knajpę znajdującą się przy autostradzie, lokal był całkiem miły i porządny. Obok drewnianego baru stała wielka choinka, a przy wejściu plastikowa dekoracja, składająca się z Mikołaja w saniach oraz reniferów. Wchodząc, Harry zahaczył o jednego.

Zajebiście, warknął w myślach. Jeszcze brakuje, żebym okulawił Rudolfa.

Ustawił renifera na miejscu, po czym podszedł do baru i zamówił kawę i tortillę. Młoda kobieta za kontuarem przyjrzała się mu ciekawie, ale nic nie powiedziała. Harry zajął miejsce przy jednym ze stolików, czekając na realizację zamówienia. Oprócz niego w barze znajdowało się tylko dwóch mężczyzn, wyglądających na kierowców ciężarówek oraz starsza kobieta. Żadne z tej trójki nie zwracało na niego uwagi.

Harry korzystając z chwili przerwy w podróży, wyciągnął z kieszeni telefon i wziąwszy głęboki, uspokajający oddech, zajrzał na instagrama Louisa.

Sztuczność zdjęć z Eleanor aż biła po oczach. Jedno przedstawiało „zakochaną parę” przed choinką, na drugim Louis trzymał w dłoniach torcik z dwoma świeczkami, jednocześnie całując Eleanor w policzek, a na trzecim po prostu pozował z urodzinowo – świąteczną paczką, którą niby otrzymał od niej. Harry miał wrażenie, że lukier lada moment wyleje się w iphone’a i zatopi pół baru. Ale jednocześnie nie dał się zwieść fałszywemu uśmiechowi na twarzy Louisa. Zbyt dobrze znał swojego chłopaka, by nie zauważyć jego smutnych, zmęczonych oczu, których nie sięgał sztuczny entuzjazm i udawana ekscytacja. Louis po prostu grał swoją rolę, ale tym razem prawdziwe emocje przebijały zza wesołej maski jeszcze silniej niż zazwyczaj.

Harry przez dłuższą chwilę siedział ze wzrokiem wbitym w wyświetlacz. Serce coraz szczelniej wypełniał mu żal, smutek i pretensja, że całe jego życie z Louisem wygląda tak, a nie inaczej. Gdyby chociaż się nie pokłócili, mógłby czekać poza kadrem, przeżyć tę nieszczęsną sesję zdjęciową, bo wiedziałby, że gdy tylko za Eleanor zamkną się drzwi, on pokaże Louisowi, jak wyglądają prawdziwe pocałunki i prawdziwa bliskość.  A tak? Tkwi w jakimś beznadziejnym barze, gdzieś przy autostradzie i nawet nie ma ochoty jechać do domu.

- Przepraszam, mogę się przysiąść?

Harry szybko podniósł głowę, jednocześnie automatycznie wygaszając telefon. Stała przed nim owa starsza kobieta, która wcześniej siedziała dwa stoliki dalej. Chłopak dyskretnie rozejrzał się po wnętrzu – prawie wszystkie stoły były wolne, nie licząc tego pod jednym z okien, zajętego przez kierowców ciężarówek. Czy naprawdę ta kobieta musi usiąść tutaj?

Nie chciał jednak wyjść na gbura.

- Tak, oczywiście, proszę.

Kobieta zajęła miejsce naprzeciwko Harry’ego. Miała jakieś sześćdziesiąt kilka lat, brązowe włosy, mocno już przyprószone siwizną i jasnoniebieskie oczy, które teraz przypatrywały się młodemu wokaliście uważnie.

- Jestem Mary – przedstawiła się. – A ta dziewczyna za barem, która już całe wieki przygotowuje twoją tortillę, to moja córka, Sarah.

- Och, miło mi. – Harry nie bardzo wiedział, czemu miała służyć ta prezentacja, ale był dobrze wychowany, więc nie przerwał rozmowy. – Czeka pani, aż skończy pracę?

- Ten lokal to własność Sarah i jej męża – odpowiedziała Mary. – A ja często tu przesiaduję. Lubię rozmawiać z ludźmi.

- Rozumiem.

Chwilowo z opresji dalszej rozmowy wybawiła go Sarah, przynosząc zamówioną kawę i tortillę. Życzyła mu smacznego, ale nie skomentowała faktu, że jej matka zdążyła już przysiąść się do klienta. Najwyraźniej była do tego przyzwyczajona.

Harry pociągnął łyk kawy – całkiem smacznej jak na przybytek przy autostradzie – i wbił zęby w tortillę.

- Obserwowałam cię przez chwilę – odezwała się ponownie Mary. – Raczej nie jesteś w świątecznym nastroju.

Harry zrobił niewyraźną minę. Nie miał ochoty zwierzać się tej kobiecie, nie miał też pojęcia, czy go rozpoznała. Ale głupio mu było po prostu złapać kawę i uciec. Może dobrze mu zrobi, gdy porozmawia z kimś niewtajemniczonym w jego problemy?

- Jadę do domu – odpowiedział. – Do rodziny. Dość dawno ich nie wiedziałem.

- To coś słabo się cieszysz.

- Mam trochę zmartwień, to wszystko.

W oczach kobiety pojawił się ciepły błysk.

- Chciałbyś być teraz z tym drugim chłopcem, prawda?

Harry niemal zakrztusił się kawą. Że co??? Zamrugał szybko, a jego serce gwałtownie przyspieszyło tempo. Jezu, skąd ta kobieta… Jakim cudem…

- Nie… nie wiem, o czym pani mówi – bąknął, starając się ze wszystkich sił zachować samokontrolę. Szybko zerknął na telefon, leżący na stoliku, ale ekran był wygaszony. Mary nie mogła zauważyć, czyje zdjęcia przeglądał.

- Wiesz, wiesz. – Mary uśmiechnęła się lekko. Nie wydawała się w najmniejszym stopniu zaskoczona jego reakcją. – Wiem, kim jesteś. Spokojnie, nie musisz się niczego obawiać. Nawet nie umiem obsługiwać tych waszych elektronicznych zabawek, by cokolwiek nagrać. A prasa? Daj spokój, kto uwierzy starej babie z knajpy przy autostradzie!

- Ja… To znaczy, miło, że mnie pani kojarzy – Harry starał się oddychać normalnie – ale to, co pani mówiła, nie ma…

- Mój chłopcze, ja nie żyję na tym świecie od wczoraj. Spotkałam w swoim życiu wielu ludzi i wysłuchałam tysięcy historii, nawet tu, w tym barze. I umiem też patrzeć, czasem dużo głębiej, niż inni by sobie życzyli. Przez różne maski, pozory, cały cholerny fałsz tego świata. Widziałam kiedyś w telewizji wasz koncert i jakiś wywiad. I wystarczyło.

Harry czuł, że się nie wywinie i nie będzie w stanie przekonująco skłamać tej kobiecie. Miał w sumie łatwiejsze wyjście: wstać, powiedzieć, że spieszy się do domu i opuścić lokal, ale… nie chciał? Cholera, była wigilia! W takim dniu powinno się być miłym. I może to dobry czas, by zrzucić trochę ciężaru z serca? By wreszcie choć na chwilę przestać być TYM Harrym Stylesem, wokalistą słynnego boysbandu, bożyszczem nastolatek?

Odetchnął głęboko, obracając w dłoniach kubek z kawą i unikając wzroku Mary.

- Pokłóciliśmy się – szepnął. – Bardzo…

Jakoś nie przejmował się, że właśnie zdradził nieznajomej kobiecie z knajpy przy autostradzie swój największy sekret. Nie obchodziło go, że gdyby jego wyznanie jakimś cudem trafiło do internetu, kariera One Direction zatrzęsłaby się w posadach. Miał już to wszystko gdzieś. Chciał po prostu z kimś porozmawiać i przestać czuć się tak strasznie rozżalony i pusty w środku. A z Mary emanował jakiś dziwny spokój.

- O co poszło? – zapytała.

- Potem już o wszystko. – Harry chaotycznie bawił się łyżeczką. – O rzekome zdrady, o znajomych, o fałszywą dziewczynę, o kłamstwa… To wyglądało, jak byśmy sobie nawzajem wylali na głowy cały syf, który gromadził się od dłuższego czasu. Boże – zaśmiał się nerwowo – czemu ja w ogóle mówię pani o tym? Zwariowałem, czy co? Cała ta sytuacja  jest beznadziejna!

- Dlaczego tak uważasz?

- Bo jest wigilia, na dodatek urodziny… jego, a ja siedzę w jakimś głupim barze – z całym szacunkiem dla pani córki – i zwierzam się nieznajomej ze swojego życia osobistego.

Mary uśmiechnęła się.

- I widzisz? Sam do tego doszedłeś.

- To znaczy? – zdziwił się Harry.

- Że nie powinieneś być tutaj, tylko całkiem gdzie indziej. Z nim.

Harry teraz dla odmiany zaczął bawić się telefonem. Wszystko, byle tylko zająć czymś ręce.

- Wątpię, że chciałby mnie widzieć – mruknął. – Pewnie by mnie wykopał za drzwi.

- A ja myślę, że bardzo się mylisz – odpowiedziała Mary, nie przestając się uśmiechać. – Chyba tylko zaciął się w sobie tak samo jak ty. I tak samo mu z tym źle. A w rzeczywistości chciałby, byście byli teraz razem, przytulili się i porozmawiali – o tym, co dobre i tym, co złe między wami.

Harry’emu zadrżały wargi. Ze wszystkich sił starał się nie patrzeć na Mary, bo bał się, że wówczas totalnie się rozklei.

- Posłuchaj mnie, chłopcze. – Kobieta położyła swoją ciepłą dłoń na nerwowo poruszające się ręce Harry’ego. Mimo że chwilowo zaskoczony, chłopak nie cofnął dłoni. W dziwny sposób ten poufały gest był dla niego naturalny. – Wasza miłość nigdy nie będzie łatwa. Nie tylko dlatego, że jesteście sławni i że musicie trzymać ją w sekrecie. Nie będzie łatwa, bo jest inna. Wielu ludzi jej nie zaakceptuje, wielu będzie próbowało zniszczyć, zapewne już próbuje. – Modest, przytaknął w myślach Harry. – Dlatego właśnie wy dla siebie nawzajem musicie być skałą. Jeśli chcecie przetrwać, nie może być między wami wyrw i nieporozumień, zwłaszcza błahych. Jak pojawi się taka rozpadlina, musicie ją jak najszybciej zasypać, a nie czekać Bóg wie na co, bo czekanie tylko pogłębia wyłom.

Harry odetchnął głęboko. Wiedział, że Mary ma rację, wiedział też, czego tak naprawdę pragnie jego serce w tej chwili, tylko… tak cholernie ciężko było zrobić ten krok.

- Miałam syna – mówiła dalej Mary, ciszej i jakby nieco drżącym głosem –  który był taki jak wy. Ale otoczenie nie potrafiło tego zaakceptować, koledzy zamienili jego życie w piekło. Will był bardzo młody, młodszy niż ty teraz. Nie poradził sobie psychicznie z całą sytuacją.

Harry drgnął i podniósł wzrok.

- Znaczy…

- Znaczy dokładnie to, co myślisz. To było dwadzieścia lat temu. I mimo całego tego czasu, który minął i faktu, że sama pogodziłam się z jego śmiercią, nie potrafię darować światu, że nie pozwolił Willowi kochać, tak jak chciał. Dlatego z tobą rozmawiam tak otwarcie. Choćbyś próbował, nie oszukasz mnie, bo widziałam, jak patrzysz na tego drugiego chłopca.

Harry ponownie wbił spojrzenie w stół. Czuł, jakby we wnętrzu wzbierała mu potężna fala emocji, która musi znaleźć ujście – w postaci zdecydowanych działań albo nieprzerwanego potoku łez.

- To wszystko jest takie trudne…

- Nikt nie mówił, że będzie łatwe. Człowiek uczy się miłości przez całe życie, różnych jej rodzajów i odsłon. Ty jesteś jeszcze bardzo młody, ale dużo już przeżyłeś. Nie pozwól, by jakaś drobnostka zepsuła to, co dla ciebie ważne.

- Nie wiem, czy potrafię…

- Potrafisz. – Mary uśmiechnęła się ciepło. – Jest wigilia, dzień cudów. Otwórz na nowo swoje serce, Harry.

W oczach młodego wokalisty One Direction zaszkliły się łzy. Tymczasem Mary wyciągnęła dłoń i delikatnie ujęła go pod brodę. Jego zielone oczy napotkały spojrzenie jej jasnoniebieskich.

- Kochasz go?

Wargi Harry’ego drżały niekontrolowanie, gdy szepnął:

- Najbardziej na świecie.

Mary wbiła w niego silny, ale zarazem spokojny i pewny wzrok.

- Zatem jedź do niego.