Rozdział 3: Ona i on (cz. 3)

Nowy rok. Mam do niego tylko jedną prośbę: bądź lepszy niż 2013.

A teraz nowy odcinek „Deszczy”. Muszę powiedzieć, że ironicznego Harry'ego bardzo dobrze "się pisze" ;)

 *    *    *

Piknik organizowany corocznie na rozpoczęcie lata przez Barbarę Stevenson i Mary Tomlinson był towarzyskim wydarzeniem sezonu. Tak, jak powiedział Louis, zjeżdżali się na niego wszyscy przedstawiciele wyższych sfer z okolicy, a zaproszenie traktowano jako zaszczyt. W zasadzie spotkanie bardziej przypominało przyjęcie w ogrodzie (odbywało się na terenie rezydencji Stevensonów) niż typowy piknik na łonie natury, niemniej jednak traktowano je bardziej swobodnie aniżeli oficjalne kolacje, bale, czy wieczory w teatrze. Dress code również nie był tak wymagający. Panowie nosili marynarki zamiast fraków, a kobiece suknie były lżejsze i jaśniejsze. Mary Tomlinson zaprezentowała się w eleganckiej kreacji w barwach karmelu i cynamonu, natomiast jej przyjaciółka postawiła na odcienie bladego złota, przełamane gdzieniegdzie bordowymi akcentami. Szeptano, że suknię i kapelusz sprowadziła z Manchesteru, by przypadkiem nie przyćmiła jej żadna inna dama.

Ogólnie całe spotkanie było istnym targowiskiem próżności, udawanej uprzejmości, oficjalnych uśmiechów i powtarzanych po kątach plotek z połowy hrabstwa. W sytuacji bardzo szybko połapał się bystry Harry Styles.

- Nie wiem, czy pani słyszała, ale podobno James i Elise Bradshaw pozostają w separacji – podsłuchał, gdy nakładał sobie na talerz trochę biszkoptowego ciasta przy jednym ze stolików. – Oczywiście o rozwodzie nie ma mowy, to byłoby towarzyskie samobójstwo, ale obserwuję ich od początku przyjęcia, nie zamienili ze sobą ani słowa, choć nieźle udają, że wszystko jest w porządku.

- …i musiał sprzedać większość udziałów w fabryce, by pospłacać długi synalka – usłyszał ze strony grupki mężczyzn w średnim wieku. – Zawsze powtarzałem, że ten nicpoń wpędzi go do grobu. Od dziecka sprawiał problemy i na pewno już nic z niego nie będzie.

Gdy Harry, skubiąc widelczykiem ciasto na talerzyku, poszedł dalej, dotarły do niego inne, nie mniej interesujące wiadomości.

- …Margaret i Paul Dashwoodowie, nowe twarze w okolicy. On ma udziały w kompanii węglowej, o niej nic nie wiadomo, ale podobno pochodzi z rodziny o niezbyt dobrej reputacji z Manchesteru. Dziwię się, że Barbara ich zaprosiła. Wprowadzili się do domu po Seymurach.

- Nie sądzę, żeby długo tam pomieszkali, moja droga.

- Dlaczego pani tak uważa?

- A to pani nie wie? W tym domu straszy podobno duch Thomasa Seymura, który zmarł w tajemniczych okolicznościach trzy lata temu…

Harry, odłożywszy biszkopt, stanął przy kryształowej misie, by nalać sobie ponczu i zyskać trochę czasu. Zapowiada się interesująco, uśmiechnął się ironicznie pod nosem.

- …Oczywiście ja w to nie wierzę, ale powiadają, że teraz duch Seymura spaceruje dziesiątego dnia każdego miesiąca parzystego i dwudziestego dnia każdego miesiąca nieparzystego, odpowiednio po dachu i w ogrodzie.

Harry zagryzł wargi, by nie wybuchnąć niepohamowanym chichotem.

- Dziwny system. Ale po nim wszystkiego można się było spodziewać. Podobno powystrzelał kiedyś wszystkie gołębie z hodowli swego szwagra za to, że ten śmiał wygrać z nim w krykieta. Był chory na punkcie gry w krykieta, moja droga.

Harry uznał, że nie da rady dłużej słuchać. Usiłując nie parsknąć śmiechem w swoją szklankę z ponczem, oddalił się, pozostawiając plotkarom ich mrożące krew w żyłach historie. Ogólnie nudził się okropnie. Nie widział nigdzie Louisa, a nikogo innego nie znał. Tomlinsonowie przedstawili go kilku osobom, których nazwiska jednym uchem mu wpadły, a drugim wypadły, jednak Harry nie miał o czym rozmawiać z ludźmi, których interesowały głównie towarzyskie sensacje z okolicy.

- Małżeństwo Louisa z Eleanor Calder jest już raczej przesądzone, nieprawdaż? – Do Harry’ego dobiegł głos damy w średnim wieku, skrywającej się przed słońcem pod ozdobioną koronkami parasolką. Chłopak drgnął lekko i przystanął, tym razem udając, że obserwuje Suzi grającą z jakąś starszą dziewczynką w badmintona. – Podobno mają się pobrać w przyszłym roku.

- Też tak słyszałam – odparła jej towarzyszka, dość korpulentna matrona w zielonych atłasach. – To wyjątkowo piękna para i wspaniale dobrana. Chłopak ma przed sobą przyszłość, stryj chce mu przekazać kancelarię prawną w Londynie. A Eleanor jest absolutnie urocza, będzie cudowną żoną.

Harry’emu Stylesowi lekko zadrżały wargi, ale mógłby to zauważyć jedynie ktoś, kto by się mu przypatrywał. A nikogo takiego nie było.

- Och, o wilku mowa, właśnie idą w naszą stronę.

Harry, który przez kilka chwil zdawał się nie widzieć nikogo i niczego wokół, zatopiony we własnych myślach, ocknął się gwałtownie. Faktycznie, zaledwie kilkanaście metrów od niego znajdował się Louis w towarzystwie młodej, szczupłej kobiety. Para podeszła bliżej, zamieniając kilka kurtuazyjnych słów w dwiema damami, które wcześniej o nich rozmawiały.

Harry przypatrzył się Eleanor. Nie mógł odmówić jej urody. Zgrabna, nieco chyba wyższa od Louisa, ubrana była w jasnozieloną suknię ze spódnicą wyszywaną w białe i kremowe motywy kwiatowe. Ciemne włosy upięte miała pod lekkim kapeluszem ozdobionym kwiatami i miękkim piórem. Louis trzymał ją pod rękę, ze swej lewej strony, jak etykieta nakazywała, Eleanor nie była bowiem jeszcze jego żoną.

- Harry. – Louis wraz z Eleanor podeszli bliżej. – Szukałem cię. Chciałbym ci przedstawić pannę Eleanor Calder. Eleanor, to jest mój kuzyn, Harry Styles, przyjechał z Bostonu.

- Bardzo mi miło. – Harry pochylił się, by ucałować dłoń dziewczyny, jednocześnie nie spuszczając z niej spojrzenia swoich dziwnych, zielonych oczu.

Eleanor uśmiechnęła się elegancko. Nawet jeśli była speszona wzrokiem Harry’ego, nic nie dała po sobie poznać. Nastąpiła wymiana kilku kurtuazyjnych uprzejmości.

- Dobrze się pan bawi, panie Styles?

- Fantastycznie – odparł Harry z szerokim uśmiechem na ustach. – Dowiedziałem się już, kto jest w separacji, kto ma długi i kto powystrzelał szwagrowi gołębie, a teraz straszy na dachu. Absolutnie cudowne przyjęcie!

Na twarzy Eleanor odbiło się zdezorientowanie. Nie miała pojęcia, czy Harry drwi sobie z niej, chce ją rozbawić, czy mówi zupełnie poważnie. Louis, który zdążył już poznać poczucie humoru kuzyna i jego nie zawsze parlamentarne odzywki, dyskretnie zmroził chłopaka wzrokiem.

- Harry żartuje, skarbie – wtrącił. – Ma dość oryginalne poczucie humoru. Jestem pewien, że dobrze się bawi.

Harry w mig złowił ponaglający wzrok Louisa.

- Oczywiście – zapewnił. – Wybaczy mi pani ten drobny żarcik.

Rozmawiali jeszcze chwilę o banałach, ale Harry wydawał się więcej uwagi poświęcać obserwowaniu interakcji Louisa i Eleanor, niż pogawędce. Swoimi badawczymi oczami lustrował ich twarze, grę ciał, sposób, w jaki dłoń Louisa spoczywała na ręce dziewczyny… Może podświadomie to wyczuwali, gdyż oboje zdawali się być dziwnie spięci, choć teoretycznie nie mieli powodu.

Męki dalszej konwersacji oszczędziła całej trójce matka Eleanor, która podeszła, bo chciała porozmawiać z córką. Nastąpiły kolejne prezentacje i kolejna wymiana towarzyskich grzeczności. Gdy pani Calder z Eleanor oddaliły się, Louis pozostał z Harrym. Na twarzy Stylesa błąkał się pełen zadowolenia uśmiech. Louis za to wyglądał na nieco zdegustowanego, ale niezbyt zaskoczonego.

- Naprawdę musiałeś?

- Och, daj spokój, Louis. – Harry nie przestawał się uśmiechać, obserwując rozgrywki badmintona w wykonaniu Suzi i jej towarzyszki oraz jakiejś innej pary. – Poza tym wcale nie kłamałem, naprawdę słyszałem to wszystko. Polecam ci poncz. Jest wyśmienity, pozwala przetrwać z uśmiechem na ustach najgłupsze sytuacje i najbardziej idiotyczne rozmowy. – Uprzejmie kiwnął głową przechodzącemu obok mężczyźnie i jego żonie.

Louis też udawał, że całą uwagę poświęca przyglądaniu się grze w wykonaniu siostry.

- Jesteś okropny.

- I tak mnie lubisz, więc nie udawaj. I nie wmawiaj mi, że dobrze się bawisz, bo prędzej te wszystkie damy rozbiorą się i zatańczą kankana, niż ci uwierzę.

- Już kiedyś odbyliśmy bardzo pouczającą rozmowę na temat obowiązków.

- W rzeczy samej. Co nie zmienia faktu, że diametralnie się różnimy w tej kwestii. Tak na marginesie, z kim gra Suzi? Dziewczyna rusza się jak mucha w smole.

Louis westchnął ciężko i na kilka sekund przymknął oczy, jakby zastanawiając się, czy już teraz udusić Harry’ego, czy jeszcze trochę poczekać.

- To Emma Calder, siostra Eleanor.

Harry odwrócił głowę w jego stronę.

- Ups, chyba strzeliłem gafę. – W najmniejszym nawet stopniu nie wydawał się tym przejęty. Jego oczy iskrzyły humorem.

- Nie pierwszą i nie ostatnią, jak mniemam. I wcale nie uważam, że Emma rusza się jak mucha w smole. 

Harry upił łyk ponczu ze swojej szklaneczki i oblizał się dyskretnie, choć postarał się, by Louis to widział.

- Naprawdę, skosztuj, może kłamać też będziesz lepiej.

Louis posłał mu lekko zdegustowane i jednocześnie ostrzegawcze spojrzenie spod uniesionych brwi.

- Spróbuj się upić i narobić głupstw, to moja matka cię zabije.

Na moment zaległa cisza. Uśmiech na twarzy Harry’ego stopniał, a jego oczy nagle przygasły, stały się poważne i czujne, może nawet nieco chłodne.

- Nie martw się, Louis – powiedział, tym razem dla odmiany patrząc na swego towarzysza i przestając udawać, że interesuje go cokolwiek innego. – Wiem, kiedy muszę postawić sobie granicę. Och, nawet nie masz pojęcia, jak dobrze to wiem.

- Harry…? – Louis zmarszczył brwi, zaskoczony nagłą zmianą nastroju.

- …i jak bardzo tego nienawidzę.