Rozdział 5: Pytania bez odpowiedzi (cz. 1)

Witajcie:)

Przechodzimy do kolejnego rozdziału, który będzie miał tylko dwie części; dziś pierwsza. Scenę z Louisem z dzisiejszego odcinka wymyśliłam zaledwie kilka dni temu, jadąc rano do pracy ;D I tak to wygląda – plan planem, a czasem w rzeczywistości coś idzie innym torem :P Choć w tym przypadku akurat uważam, że wyszło do opowiadaniu na dobre.

Dzięki za follow na tt:) Będę tam informować o nowych rozdziałach.

Miłego czytania:)

______________________________

 

ROZDZIAŁ 5

PYTANIA BEZ ODPOWIEDZI

Charlotte Tomlinson nie wyróżniała się niczym szczególnym na tle swojego rodzeństwa. W porównaniu z inteligentnym, pracowitym Louisem i żywiołową Suzi, była zupełnie pospolita. Uczyła się na pensji dla bogatych panien w Leicester, gdzie kształciło się większość młodych arystokratek z okolicy, umiała tańczyć, grać na pianinie i nie najgorzej recytować wiersze, ale w zasadzie na tym jej zdolności się kończyły. Charakterem wdała się w swoją matkę – była spokojna i opanowana, obce jej było wyrachowanie, ale też nie przejawiała szczególnych ambicji życiowych. Wolała prowadzić poukładane życie, zgodne z przynależnością do swojej klasy społecznej, a najbardziej w świecie bała się nieprzychylnych opinii „towarzystwa” na swój temat.

Na pensji w Leicester miała kilka przyjaciółek, ale najbliżej związała się z Christine Stevenson, córką Barbary, z którą matka Charlotte utrzymywała bliskie relacje towarzyskie. Dzięki temu dziewczynki mogły spotykać się również w wakacje.

Tego popołudnia siedziały w mniejszym saloniku w Castamere, podczas gdy ich matki popijały kawę na werandzie.

- Mama mówiła mi o wczorajszym przyjęciu. – Christine sięgnęła po kolejne ciastko migdałowe, które tak uwielbiała. – Podobno twój kuzyn przepięknie grał na fortepianie. Musiałaś go słyszeć kiedyś. Naprawdę jest taki dobry?

- Przy mnie nigdy oficjalnie nie zagrał. – Charlotte skrzywiła się nieco. Nie mogła doczekać się, aż skończy szesnaście lat i będzie mogła oficjalnie, pod opieką rodziców, brać udział w spotkaniach towarzyskich dorosłych. – Słyszałam tylko kilka razy zza ściany. Ale jest niezły.

Charlotte była trochę zazdrosna o talent Harry’ego. Zanim pojawił się w Castamere, to ona była naczelną pianistką w rodzinie. Louis i ojciec w ogóle nie znali się na muzyce, matka sporo już zapomniała, bo nie ćwiczyła, a Suzi dopiero stawiała pierwsze kroki w tej dziedzinie. Tymczasem pojawienie się kędzierzawego chłopaka zza oceanu zepchnęło ją z piedestału. Oczywiście dobre wychowanie nie pozwalało Charlotte dać wyraz swoim uczuciom, jednak zadra tkwiła w sercu piętnastolatki.

- Niezły jest nie tylko pod względem gry – Christine zniżyła głos do szeptu, pochylając się ku przyjaciółce i puszczając jej porozumiewawcze oczko. – Widziałam go na pikniku. Te oczy mogłyby zawrócić w głowie niejednej kobiecie. A usta…

Charlotte przewróciła oczami. Ta niepoprawna Christine Stevenson! Dziewczyna uwielbiała plotkować o chłopakach, w szkolnych dormitoriach zawsze była prowodyrką tego typu rozmów. Oczywiście wszelakie zainteresowanie młodych panienek płcią przeciwną spotkałoby się z natychmiastową reakcją wychowawczyń, ale czego oczy nie widziały, tego sercu nie żal. Wieczorami, za zamkniętymi drzwiami plotkowano i marzono zatem na potęgę. Wszak zarówno Christine, jak i Charlotte były dorastającymi dziewczętami i drobne platoniczne miłostki nie były im obce. Z tym, że córka Tomlinsonów dużo bardziej pilnowała się, by niczego nie dać po sobie poznać.

- Powiedz – kontynuowała Christine konspiracyjnym szeptem – jaki on jest?

- Harry? W zasadzie nie wiem, nie mam z nim zbyt dobrego kontaktu. Dużo więcej czasu spędza z Louisem albo z Suzi.

- Z Suzi? – zdziwiła się Christine. – Przecież ona ma jedenaście lat. Co oni robią razem?

- Grają w badmintona, albo różne gry, czasem coś sobie opowiadają. Suzi jest straszną gadułą, a jemu najwyraźniej to nie przeszkadza. Przynajmniej do czasu.

- To znaczy? – Panna Stevenson najwyraźniej była zdeterminowana dowiedzieć się jak najwięcej.

- Harry czasem wpada w jakąś dziwną melancholię. Wtedy siedzi sam, albo chodzi po okolicy. Często znika. Rodzice już się do tego przyzwyczaili.

- Tajemniczy – zachichotała Christine. – Interesująca cecha.

Charlotte przez chwilę wyglądała, jakby gryzła się z myślami, czy kontynuować temat kuzyna. Ale wreszcie zwyciężyła chęć wygadania się komuś, a to mógł być do tego celu odpowiedniejszy, jak nie najlepsza przyjaciółka.

- Wiesz – powiedziała, bawiąc się materiałem sukienki – dla mnie on jest dziwny. Niby całkiem przystojny, zabawny, podobno nieźle sytuowany, ale ma w sobie coś, co mi się nie podoba. Dziwnie się przy nim czuję. Jakby cały czas mnie obserwował i potajemnie się ze mnie naśmiewał. Nie lubię jego spojrzenia.

Christine niemal podskoczyła z podekscytowania, jednocześnie nerwowo zerkając w stronę drzwi, czy aby nie nadchodzą matki. Upewniwszy się, że wszystko w porządku, pochyliła się ku przyjaciółce.

- Lottie, kochanie, a może zwyczajnie mu się podobasz! I dlatego cię obserwuje. Och, zazdroszczę ci – zaśmiała się. – Wspaniała partia. W Anglii takich mężczyzn nie ma.

- Nie wygaduj głupstw – prychnęła Charlotte, ale widać było, że sugestia przyjaciółki nie była jej niemiła. – Ze strony Harry’ego nie jest to z pewnością ten rodzaj zainteresowania. Zresztą… on chyba nie lubi dziewczyn.

Christine uniosła brwi.

- Co masz na myśli?

- Kiedyś przez przypadek wymsknęło mi się przy Rebece, że Harry na pikniku wpadł w oko Lucy Bellward. A Rebecca odpowiedziała, żeby Lucy nie robiła sobie nadziei, bo Harry raczej nie interesuje się kobietami.

- Nie interesuje się kobietami? – powtórzyła Christine zdziwiona. – A co to znaczy?

- Nie mam pojęcia. Akurat weszła mama i temat był skończony.

- Może on ma jakąś narzeczoną w Bostonie? – zastanawiała się dziewczyna. – Albo ukochaną, której przysięgał wierność?

- Nic mi o tym nie wiadomo. O nikim takim nie wspominał. Kiedyś przy kolacji – zamyśliła się Charlotte – mama zapytała, jakie ma plany na życie po powrocie z Europy. W jakim kierunku chce się uczyć, czy zamierza się ożenić… A Harry zaśmiał się i powiedział, że małżeństwo to raczej nie dla niego.

- Może jakaś złamała mu serce. – Christine najwyraźniej w tajemnicy naczytała się za dużo ckliwych romansów. – I dlatego zraził się do kobiet.

- Nie sądzę. – Charlotte zmarszczyła brwi, starając się przypomnieć sobie więcej szczegółów. – Rebecca mówiła to w taki sposób, jakby Harry w ogóle nie interesował się kobietami, jakimikolwiek i kiedykolwiek. Tak z zasady.

- Dziwna sprawa – skrzywiła się Christine. – Nie rozumiem tego ani trochę. A ty?

- Ja też nie.

- Przecież mężczyzna wcześniej czy później musi się ożenić, założyć rodzinę… Jak twój brat i Eleanor Calder. Może Rebecca tak tylko gadała, żeby nie przyszło ci do głowy swatać Harry’ego z Lucy.

- Możliwe. – Charlotte nie wydawała się przekonana. – Ale zostawmy już ten temat. I tak nic nie wymyślimy. Mówiłam ci już, że w przyszłym tygodniu jadę na zabawę do Calderów? Eleanor mnie zaprosiła…

 *

 

Louis wiedział, że nie powinien tego robić. Zdecydowanie. Jeszcze idąc korytarzem w kierunku ostatniego pokoju na piętrze, walczył w wyrzutami sumienia. Do cholery, zachowywał się jak drobny złodziejaszek, który pod nieobecność właściciela zakrada się do jego mieszkania, by przeprowadzić rekonesans!

W sumie co mi to da?, próbował przekonać samego siebie. Postępuję jak świr.

Ale nogi same niosły go ku mahoniowym drzwiom.

Wiedział, że Harry’ego nie ma w domu; wybrał się do pobliskiego Oadby, by odebrać w wiejskim sklepiku papier nutowy, który właściciel sprowadził specjalnie dla niego. Louis wyłgał się od towarzyszenia mu obowiązkami względem ojca. Ale prawda była inna: korzystając z nieobecności Harry’ego postanowił zrealizować plan, który pojawił się w jego głowie już kilka dni temu. A mianowicie zakraść się do pokoju zajmowanego przez kuzyna.

Dlaczego to robił? Sam do końca nie wiedział. Zaczynał jednak bać się swojej rosnącej obsesji – bo tak trzeba to nazwać – na punkcie chłopaka ze Stanów. Harry Styles był obecny w myślach Louisa niemal bez przerwy. Fascynował go. Był tak inny od wszystkich ludzi, których Louis poznał w swoim dwudziestojednoletnim życiu. Był w nim coś przyciągającego, frapującego. Taka ukryta dzikość serca, przysłonięta obowiązkowym płaszczykiem dobrych manier. Przede wszystkim nie był nudny. Louis, mimo iż sam krytycznie oceniał własną osobę jako mało zajmującą, nie znosił nudnych ludzi. Strasznie męczyła go konieczność obcowania z nimi. Natomiast Harry był totalnym zaprzeczeniem nijakich, płaskich i ograniczonych w swych poglądach ludzi, z jakimi często z konieczności miał styczność. Louis miał wrażenie, że mógłby spędzić z Harrym całe życie i ani przez chwilę by się nim nie znudził. Oczywiście o ile wcześniej by go nie zamordował za jego upór i nieustanną emocjonalną huśtawkę, jaką ten chłopak fundował.

Jednocześnie Louis czuł, że tak naprawdę, mimo godzinnych rozmów z Harrym, nie zna go ani trochę. Nie potrafił go rozgryźć. Już nawet pomijając te dziwne zmiany nastrojów. Harry był typem człowieka, który przemawiał nie tylko ustami. Grał twarzą, oczami, gestami, ułożeniem warg… Louisowi wydawało się, że mowa ciała ma w przypadku Harry’ego dużo większe znaczenie niż jego słowa. A i same słowa niosą ukryty sens. I właśnie tego sensu Louis nie potrafił rozszyfrować. Miał wrażenie, że Harry wysyła mu pewien zakamuflowany komunikat i czeka, by starszy chłopak go odkrył. Ale Louis czuł, że czegoś mu brakuje. Jakiegoś niezwykle ważnego elementu, który pozwoli poukładać w całość skomplikowaną układankę o nazwie „Harry Styles”.

Łudził się, że potajemne przyjrzenie się pokojowi zajmowanemu przez Harry’ego, pomoże mu ów element odnaleźć.

Boże, to jakiś obłęd, szepnął w myślach, stając przed właściwymi drzwiami i kładąc dłoń na klamce.

Zerknął wzdłuż korytarza, ale na piętrze nie było żywej duszy. Przeklinając w duszy własne wścibstwo i głupotę, wślizgnął się do środka, cicho zamykając za sobą drzwi.

Rzadko bywał w tym pomieszczeniu. Pełnił on rolę zapasowego pokoju gościnnego, używanego wyłącznie wówczas, gdy w Castamere przebywało więcej gości. Nie było tu nawet osobnej łazienki. W zasadzie dziwne, że Harry chciał mieszkać właśnie tutaj, podczas, gdy mógł mieć do dyspozycji dużo wygodniejszy, większy i jaśniejszy pokój. W tym, położonym w najdalszej części domu, okno wychodziło na północ, a ponadto za szybą rosło rozłożyste drzewo. Ale może Harry lubił takie mroczne klimaty…?

Louis stanął tuż za drzwiami i rozejrzał się uważnie.

Harry zachowywał umiarkowany porządek, ale nie był bałaganiarzem. Łóżko najwyraźniej ścielił sam, bo beżowa kapa była na nie zarzucona niezbyt starannie. Z krzesła zwisało kilka nieposkładanych ubrań.

Louis podszedł do biurka. Leżało na nim kilka kartek zapisanego i gdzieniegdzie pokreślonego papieru nutowego, przybory do pisania i parę książek. Chłopak przejrzał tytuły, ale nie znalazł niczego osobliwego. Trzy książki prawdopodobnie pochodziły z biblioteki jego ojca, dwie raczej stanowiły własność Harry’ego, bo wydano je w Nowym Jorku. „Portretu Doriana Greya” nie było. Louis zauważył, że w jednej z książek tkwi zakładka, więc otworzył wolumin na zaznaczonej stronie. Przebiegł wzrokiem tekst, jednak nic nie przykuło jego uwagi ani też nie wzbudziło podejrzeń. Pewnie Harry po prostu skończył czytać na tym fragmencie i założył stronicę, by nie zgubić wątku. Louis odłożył książkę idealnie w to samo miejsce i rozejrzał się dalej.

Czując koszmarne wyrzuty sumienia i obrzydzenie do samego siebie, zaglądnął do szafek i komody. Ubrania, buty, przybory toaletowe… Nic ciekawego.

A czego się spodziewałeś?, szepnął sarkastyczny głosik w jego głowie. Potwora z Loch Ness?

Louis ponownie rozejrzał się po pomieszczeniu, analizując, który jeszcze element mógłby zbadać. Zmarszczył czoło. Coś mu tu nie pasowało… Dopiero po dłuższej chwili skonstatował, iż mimo, że Harry przebywał w Castamere już od kilku tygodni, jego pokój wyglądał dziwnie pusto i bezosobowo. Jak apartament w hotelu, gdzie człowiek zatrzymuje się na jedną czy dwie noce. Brakowało tu elementów osobistych… zdjęć…

Właśnie, w całym pokoju nie było ani jednego zdjęcia w ramce, żadnej pamiątki z domu! Louis w swoim wynajmowanym mieszkaniu w Londynie miał pełno fotografii rodziców, sióstr, przyjaciół… Tymczasem wydawało się, że Harry, wybierając się w wielomiesięczną podróż za ocean, nie zabrał ze sobą nic. W ogóle – Louis przypomniał sobie na szybko wszystkie rozmowy z chłopakiem – rzadko mówił o swoim życiu w Bostonie i wyraźnie nie lubił tego tematu. Jakby chciał coś ukryć. Albo… zostawić za sobą.

Tak, w tym pokoju nie było niczego, co by świadczyło, że Harry Styles tęskni za domem.

Louis podszedł do szafki nocnej. W pierwszym odruchu chciał przysiąść na łóżku, ale szybko się zreflektował. Zagniecenia pościeli byłby niechybnym znakiem, że ktoś buszował po pomieszczeniu. Na blacie stała jedynie karafka z wodą i szklanka oraz leżała oryginalna srebrna brosza, którą Harry poprzedniego dnia wieczorem nosił pod szyją, a która wzbudziła drwiący śmiech Roberta Caldera. Ozdoba była dość niecodzienna jak dla mężczyzny i pewnie na każdym innym chłopaku wyglądałaby idiotycznie, ale Harry’emu w zadziwiający sposób pasowała.

W dalszej kolejności Louis zajrzał do szufladki w szafce nocnej… i drgnął. Spoczywał tam oprawiony w brązową skórę notatnik wielkości standardowego zeszytu, zapinany na pasek. Musiał stanowić własność Harry’ego już od dłuższego czasu, bo okładka była podniszczona i gdzieniegdzie poprzecierana. Ponadto Harry najwyraźniej lubił po niej bazgrać. Louis pochylił się nad szufladą, nie śmiejąc wyciągnąć notesu. Schematyczne rysunki Harry’ego nie miały żadnego sensu – były tam między innymi filiżanka z unoszącą się z niej parą, motyl, para dłoni złączonych w uścisku i coś co wyglądało jak kompas. Dziwactwo… Bardziej uwagę Louisa przykuły napisy. Były trzy.

I can love you more than this

They don’t know about us

Loved you first

Chłopak odczytał je z pewnym trudem. Nie chciał podnieść notatnika do światła, a pismo Harry’ego było drobne i mało wyraźne, zwłaszcza na chropowatej skórze. Przeczytał je kilka razy szeptem, usiłując nadać im logiczną całość.

- I can love you more than this…

Ukłuło go nieprzyjemne uczucie. Trzy krótkie sentencje wydawały się odnosić do skrytego uczucia, które Harry żywił względem kogoś.

Ta osoba mnie skrzywdziła. Potraktowała jak zabawkę… i uciekła…, w głowie Louisa pojawiły się strzępy rozmowy z Harrym sprzed kilku dni. Wychodziło na to, że chłopak miał romans z jakąś kobietą, ale związek zakończył się nieszczęśliwie.

Z jakiegoś powodu Louis poczuł się z tym faktem fatalnie. Świadomość, że piękny, tajemniczy Harry Styles podarował komuś swoje serce, że ktoś miał jego słodki uśmiech i błyszczące oczy wyłącznie dla siebie, burzyła w nim krew. Już nawet nie chodziło o to, że ta osoba w finale skrzywdziła Harry’ego, ale o samo uczucie, że chłopak należał do kogoś. Kogoś innego.

Louis odetchnął głęboko, starając się uspokoić niebezpieczne myśli. Nie miał prawa przejawiać zazdrości. Skąd w ogóle wzięło się w nim to uczucie?

I can love you more than this i Loved you first – te dwa napisy wyglądały na nowsze, trzeci był już nieco zatarty.

- They don’t know about us…

Kim byli owi „oni”? Czyżby romans Harry’ego z bezimienną kobietą pozostawał z konieczności w ukryciu? „Oni” – czyli pewnie otoczenie, rodzina, społeczeństwo – nie mogli się dowiedzieć. Może było w tym uczuciu coś zakazanego? Może jego wybranka była już z kimś związana? Albo mimo iż kochała Harry’ego, zmuszona była poślubić kogoś innego? Loved you first… Pokochałem cię pierwszy… Tak, to by miało sens.

Harry Styles zakochany, tak naprawdę, bez pamięci… Harry związany z kimś… Całujący czyjeś usta… Śpiący w czyichś ramionach…

Louis zacisnął powieki, starając się wyrzucić ten obraz z pamięci. Boże, to chore! Nie miał prawa czuć tego, co czuł! Dlaczego podświadomie pragnął, by Harry nigdy nie doświadczył miłości kogokolwiek? By nigdy do nikogo nie należał? By był czysty, idealny? Musi pozbyć się tych uczuć, natychmiast! Tej chorej obsesji, rosnącej z każdym dniem.

Przygryzł mocno wargę, walcząc z pragnieniem wyciągnięcia notesu z szuflady i przejrzenia jego zawartości. Ten mały przedmiot mógł zawierać odpowiedzi na wszystkie jego pytania…

Nie, nie mogę.

Nie darowałby sobie, gdyby w tak drastyczny sposób naruszył prywatność Harry’ego. I tak zrobił to, wkradając się do jego pokoju i przeglądając jego rzeczy, ale przeczytanie pamiętnika to byłoby zbyt wiele. A może podświadomie bał się, co mógłby tam znaleźć…?

Zamknął szufladę i szybkim krokiem skierował się ku drzwiom. Im szybciej stąd wyjdzie, tym mniej będzie go kusić. Uchylił drzwi i upewniwszy się, że korytarz jest pusty, wymknął się z pomieszczenia.

Potajemna wizyta w pokoju Harry’ego nie przybliżyła go ani na krok do poznania chłopaka z Bostonu. Co więcej, przyniosła więcej pytań niż odpowiedzi. Wiedział, że brązowego notatnika ukrytego w szufladzie nie wyrzuci z głowy chyba nigdy.